SEN BİLME

 SEN BİLME

Onu kaybetme, kalk!
Gözlerine sürme çek, kirpiklerine onu
Sen söyletirsin, o yazar
Seni içinden uğurlamamış yazar
Mevlam kavuşmayı nasip etmezse seni beklediğini bilme
Bir divandır sana kurulan
Öteki tarafında ağırlığınca sana nurlanan…
Çok mu özledin onu
Ruhunun en ince yerinde söyleniyor musun
Daha çok mu özlüyorsun
Uzaklaştığını düşününce daha çok mu yakınlaşıyorsun.
Korkma sadakati sonsuzdur.
Sana tomurcuklar büyütmüş
Sen gidinceye dek kocaman güller olacak
Hepsini başından dökecek
Ayrılık yazılmışsa sende günleri sayma
Başkasını sevmeye meyletme
Nerde olduğunu da bilme
Kaynar su gibi hasret kaldığını bilme
Cennet koy adını sinene közler düşmesin
Yüreğin umut beslesin

Hicran dergahında garipçe beklemesin
Ahlar vahlar haldan düşürmesin
Gül bülbülün acısını çekedurmasın
Anlatılıyor mu sözlerle bilmem ama o bilmesin
İsyan etsin seninle kalbin, yensin aklını
Sadece ona yazan parmaklarının olduğunu bilsin
Belki o, ya o ise…
Gece yarılarını bekletme, çık ve git ona
Aşkının gücü var ise seni ona götürecek biliyorum
Her şey bahane biliyorsun, sende özlemişsin
Beraatını istiyorsun, o da senin onu almanı…
Çiğneme figanlarını yanmasın daha
Bırak gitsin, sen ondan gitme
Korkma! Aslında o da seni ölesiye seviyor
Olmadı deyip arkasını sana dönmedi
O sana ihanet etmedi
Göçebe hayat yaşıyor sen de onu misafir et
Kurtarmak istersen kalbini saklı tut
Kaçtığın yerlerde yine ona dön
Pamuk kokan şehrine dön

 

Şehmus Yardımcı

Yorum Yap